از فرمایشات حضرت خودم!

يكى از مسايلى كه اين روزها تقريباً شايع شده است، انتشار سخنان پندآميز و حكيمانه است كه دو نمود گوناگون دارد. در اين مجال كوتاه بر آنم تا نيم نگاهى به اين موضوع بياندازم، چرا كه ما به عنوان حقوق خواندگان - اعتقاد دارم "حقوقدان" واژه اى بسيار بزرگ است و نمى توان به راحتى به هركس اتلاق كرد - نيز مبتلا به اين درد شده ايم و در صفحات مجازى خود دست به اين اقدامات مى زنيم. پيش از ورود به بحث اين مقدمه را هم خالى از لطف نمى دانم كه شايد ريشه اين اعمال، در عدم مطالعه كافى ميان ايرانيان است و دوستان سعى دارند از اين طريق تا حدى، آثار زيان بار اين معضل را كاهش دهند، اما از سوى ديگر، بسيارى از موارد قلب و جعل حقيقت است كه زيانش به مراتب بالاتر از عدم مطالعه است؛ به ديگر بيان، ندانستن بهتر از اشتباه دانستن است. و اما نمودها:

ایران برای تمام ایرانیان است و بس

در اين روزها شاهد توهين و تحقيرهاى فراوان از سوى هم ميهنان نسبت به خارج نشينان بودم و هستم. خارج نشينان سه دسته هستند: عده اى كه از وابستگان نظام هستند و براى مقاصد خاصى در خارج از ايران هستند؛ عده اى كه با نظام ايران مشكل دارند و چاره اى جز خروج براى مقابله با ديكتاتورى حاكم نداشتند؛ و در نهايت عده اى كه صرفاً براى اين از كشور خارج شدند كه بتوانند براى خودشان باشند و به هيچ كس و هيچ چيز كارى ندارند. گروه سوم كلاً از دايره صحبت ما خارج هستند.

رای به زور و مشروعیت به چمبه

روزهايى كه اكنون در حال سپرى شدن است، روزهايى است كه ايرانيان داخل و خارج از كشور را به تب و تاب انداخته است. مباحثات ميان اقشار مختلف جامعه بالا گرفته است و هر كس از هر مرتبه اجتماعى نظر خود را بيان مى كند. عده اى بر آنند كه بايد در انتخابات شركت كرد و عده اى بر طبل تحريم مى كوبند. نمى توان به ضرس قاطع گفت كدام گروه استدلالى درست تر را ارائه مى دهند. آنچه در ادامه خواهد آمد، سعى نگارنده بر آن است تا نگاهى فراجناحى و واقع بينانه داشته باشد. روز ٢٩ ارديبهشت ماه، مقرر گرديده است تا مردم ايران بارى ديگر به «ملت هميشه در صحنه» تبديل شوند و در ظاهر سرنوشت ٤ سال آينده كشور و مآلاً خود را رقم زنند. اين موضوع نمودهاى شاخصى دارد كه از وضع معيشت مردم تا مسايل كلان مملكتى و وجهه بين المللى كشور را در پى خواهد داشت.

غم نامه

نخست تسليت به ايرانم، تسليت به سر سبز ميهن، آذربايجانم، تسليت به غيور مردان و شيرزنان آذرى و كرد. حادثه تلخ امروز قلب هر انسانى را به درد مى آورد. 
و اما بعد، تا اين لحظه آمارها حاكى از كشته شدن حدود ٤٠ نفر از هم ميهنانمان بر اثر سيل مى باشد. در كمال تعجب، در هيچ يك از شبكه هاى تلويزيونى اما نه خبرى هست و نه بنر سياهى، نه تسليتى و نه حتى ارائه گزارشى. 

نقدى بر ماده ١٨٥ لايحه جامع ادارى و استخدامى قوه قضاييه

روز گذشته، خبرى بر تارنماى ميزان آمد كه دلالت بر ارسال لايحه اى از سوى قوه قضاييه به دولت را داشت كه مزاياى بسيارى را در خبر براى آن برشمرده بودند از جمله اينكه:

«فراهم سازی نظام ارتقاء شغلی کارکنان متناسب با شرایط، تخصص و تجربه آنان به صورت پلکانی تا سنوات پایانی خدمت؛»

اما با مد نظر قرار دادن تمام ماده ١٨٥ لايحه ارسالى، "سنوات پايان خدمت" گويا مترادف با آخرين نفس است.  با اين مقدمه نظرات نگارنده این سطور در خصوص ماده مارالذكر ذيلاً تقديم مى گردد:

وکیل کُشی

در گذشته اگر شخصى وكيل دادگسترى بود، از احترام زيادى ميان مردم برخوردار و ديسيپلين و شخصيت او به گونه اى بود كه احدى حتى به مخيله اش هم نمى رسيد كه بخواهد به او بى احترامى كند، چه رسد به اينكه نسبت ناروا به او دهد. روزگار چرخ خورد و مانند هر داشته ديگرى كه چوب حراج خورد، آبروى وكلا هم توسط قوه قضاييه و صدا و سيماى معلوم الحال هدف قرار گرفت. قوه قضاييه در زمان رياست جمهورى حجت الاسلام خاتمى (مقهور حكومت و قهرمان امروز اصلاح طلبان) توانست طفل نامشروع مشاوران حقوقى را بنيان گذارد. سپس قضات و دادياران و بازپرسان قوه كه تشت رسواييشان از بام افتاده بود و صلاحيت قضاييشان رد شده بود، همگى لقب وكيل گرفتند و به اعمال خود ادامه دادند. آنها خوردند و بردند و زد و بند كردند، آقاى اژه اى نيز هر هفته از فساد وكلا خبر داد. كانون ها اما سكوت كردند و اگر گله اى هم كردند در حد يك درد دل بود!

من، غربت و جشن استقلال وکالت

با چشمانى اشك بار، پس از ٦ دوره شركت در جشن استقلال، اين بار دور از ميهن و از طريق اينترنت نظاره گر برگزارى جشن بودم. از ديدن چهره هاى آشنا بر روى صفحه جادويى هم خوشحال بودم و هم دلگير. 
حظ مى كردم دوستانم را در قاب جعبه جادو مى ديدم و دلم قش مى رفت كه صدا و سيمايى كه

وعده های انتخاباتی که در حد انتخابات ماند

یکی از وعده‌های حجت الاسلام روحانی در ایام انتخابات «بازگشت احترام به پاسپورت ایرانی» بود. در مطالعات بين المللى، معيارهايى كه براى سنجش اعتبار گذرنامه افراد ملاك قرار مى گيرند، علاوه بر امکان سفر بدون نیاز به ویزا به کشورهای دیگر، مقدار مالیاتی که دولت از شهروندانش دریافت می کند، شهرت و اعتبار جهانی یک کشور، آزادی های مدنی و شخصی و توانایی داشتن همزمان چند پاسپورت، هستند. 

آلزایمری که خوب شد

اين سه شنبه، چهارمين مراسم جشن استقلال كانون وكلاى دادگسترى است كه به رغم اين كه در تلويزيون برنامه هاى شاد و كمدى چون شهرك جيم و خندوانه پخش مى شد، اما به بهانه ايام فاطميه، جشن در روز مقرر خودش برپا نشد، گر چه اگر مى شد هم اتفاق خاصى نمى افتاد و اساساً متوجه نمى شوم دور هم جمع شدن و سخنرانى گوش دادن، چه منافاتى با ايام سوگوارى داشت؟ چه اينكه گروه هاى موسيقى مدعو نيز چندان فاصله اى با نوحه ندارند و به خاطر ندارم تا كنون ترانه شادى در جشن استقلال شنيده باشم. به هر تقدير تصميم بر اين بود كه امسال كمى ديرتر مستقل شويم!

وکیل ستیزی، مرض همه گیر

[جام جم آنلاین]
اژه اي: با ایجاد محدودیت ظرفيت در جذب وکيل مخالفيم

غلامحسين محسني اژه اي سخنگوي قوه قضائيه مي گويد با محدوديت ظرفيت در جذب وكلا موافق نيستم. معاون اول رئيس دستگاه قضا با تاكيد بر استقلال كانون وكلا گفت: براي جذب وكيل بايد به شاخصه هاي مورد پذيرش دنيا از جمله استانداردهاي جمعيتي و نسبت آن با وكلاي موجود توجه كرد. اژه اي در پاسخ به سوالي مبني بر اينكه "مطابق قانون اصلاح موادي از قانون اجراي سياست هاي  اصل 44، محدوديت در جذب حرفه وكالت صحيح نيست و آيا شما با اين محدوديت و انحصار موافقيد يا خير" گفت: "ما موافق محدوديت در اين حرفه نيستيم به دوعلت. اول آنكه: با ايجاد محدوديت در حرفه وكالت تقاضاي كار براي برخي وكلا افزايش پيدا مي كند و اين موضوع باعث گران شدن حق الوكاله ان ها مي شود و اين صحيح نيست.  سخنگوي دستگاه قضا در تبيين دليل دوم خود براي مخالفت با انحصار در حرفه وكالت هم گفت: با ايجاد محدوديت در پذيرش وكلا، عده اي از افرادي كه شايستگي هاي لازم و علمي حرفه وكالت را دارند به طور طبيعي جذب اين حرفه نمي شوند كه ما نيز با اين مساله مخالفيم.