منتشر شده در کیهان لندن
مبارزات زنان در طول تاریخ برای به دست آوردن حقوق برابر رنج نامه ای است ملال آور و بسیار تاسف برانگیز است که انسان در قرن بیست و یکم باید در محدوده جغرافیایی خاصی هنوز باید مطالبی را به رشته تحریر در آورد که در عصر تمدن جزو بدیهیات فرض می شود و اینها در تعارض کامل با اسناد بین المللی هستند که بعضاً در ایران وفق ماده 9 قانون مدنی در حکم قانون ایران به شمار می روند از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر و البته بعضی با توجه به تئوکراتیک بودن رژیم حاکم بر ایران، مورد پذیرش قرار نگرفته اند از جمله کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان یا سند 2030 به لحاظ «خلاف شرع» بودن. با این وجود زنان در ایران برای به دست آوردن حقوق خود، با وجود جمهوری اسلامی، راهی بس دراز را در پیش دارند، با ذکر این نکته که پی شرط این مبارزه نخست پذیرش برابری زن و مرد توسط خود زنان است. به هر تقدیر، سخن در باب حقوق زنان بحثی بسیار مفصل و مطول است که مجالی دیگر می طلبد و در یک رشته مقاله جداگانه مفصلاً در خصوص حقوق زنان در ایران سخن خواهیم گفت و آنچه مورد بحث در این مجال کوتاه است مسئله حضور زنان در استادیوم می باشد.
مبارزات زنان در طول تاریخ برای به دست آوردن حقوق برابر رنج نامه ای است ملال آور و بسیار تاسف برانگیز است که انسان در قرن بیست و یکم باید در محدوده جغرافیایی خاصی هنوز باید مطالبی را به رشته تحریر در آورد که در عصر تمدن جزو بدیهیات فرض می شود و اینها در تعارض کامل با اسناد بین المللی هستند که بعضاً در ایران وفق ماده 9 قانون مدنی در حکم قانون ایران به شمار می روند از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر و البته بعضی با توجه به تئوکراتیک بودن رژیم حاکم بر ایران، مورد پذیرش قرار نگرفته اند از جمله کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان یا سند 2030 به لحاظ «خلاف شرع» بودن. با این وجود زنان در ایران برای به دست آوردن حقوق خود، با وجود جمهوری اسلامی، راهی بس دراز را در پیش دارند، با ذکر این نکته که پی شرط این مبارزه نخست پذیرش برابری زن و مرد توسط خود زنان است. به هر تقدیر، سخن در باب حقوق زنان بحثی بسیار مفصل و مطول است که مجالی دیگر می طلبد و در یک رشته مقاله جداگانه مفصلاً در خصوص حقوق زنان در ایران سخن خواهیم گفت و آنچه مورد بحث در این مجال کوتاه است مسئله حضور زنان در استادیوم می باشد.
